De McLeod Plantation

Deel 1.

De Deep South is een subregio in de zuidelijke staten van Amerika, waar plantages en slavernij een grote rol speelden voorafgaand aan en tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog. Meer dan 150 jaar later wordt de cultuur in dit gebied nog steeds gekenmerkt door die geschiedenis. Door middel van een paar verschillende invalshoeken wil ik proberen meer inzicht te creëren in hoe deze geschiedenis zich voortzet.

Deep_South_Map states
De Deep South: Texas, Louisiana, Mississippi, Tennessee, Alabama, Georgia, South Carolina en Florida

Veel van de overgebleven plantages in Amerika zijn opengesteld voor publiek. Ik heb een handjevol plantages bezocht en de geschiedenis die aangeboden wordt is vaak opvallend stil over het leven van de slaven. Er was er slechts één, die zich echt richt op de ervaringen van de tot slaaf gemaakten die op de plantage leefden. Dat is de McLeod Plantation, vlakbij Charleston, SC.

In de zomer van 2017 bezocht ik deze plantage onder begeleiding van een gids. Onze gids leidde ons samen met ongeveer 10 andere mensen rond over het terrein. De groep was gemengd en bestond vooral uit stellen en gezinnen. Bij elk gebouw waar we langskwamen werd verteld waar het voor diende. Op de plantage werd indigo en katoen verbouwd en ze liet ons de overgebleven velden zien, die nu braak liggen. Vanzelfsprekend kwam de familiegeschiedenis van McLeod en al hun perikelen aan bod. Het was een volledig verhaal, waarbij niet werd verzwegen hoe zwaar het leven voor de slaven was. Ze vertelde hoeveel slaven er op de plantage waren geweest, wat voor werk ze deden, hoe ze leefden en hoe ze behandeld werden door de familie.

De gids was een jonge zwarte vrouw die geschiedenis had gestudeerd. Ze was gespecialiseerd in het leven van de vrouwen op de plantage. Ze vertelde ons onder andere dat het een misvatting is dat de “huisslaven” het beter hadden dat de “veldslaven”. Van de meisjes en vrouwen die in het huis mochten dienen, wordt vaak gedacht dat hun omstandigheden beter waren, omdat ze geen zwaar lichamelijke werk hoefden te doen in de hete zon. In werkelijkheid kwam het erop neer dat deze vrouwen regelmatig mishandeld en verkracht werden. Daarnaast hadden de vrouwen die in het huis werkten zowaar nog minder vrijheid, omdat ze voortdurend onder het oog van de eigenaar stonden.

Het McLeod-huis is een groot huis met een voor het zuiden kenmerkende oprijlaan, met aan beide zijden een rij eikenbomen. Vanaf het grote huis liepen we richting de slavenverblijven.

mcleod plantation house
Het huis van de familie McLeod, gebouwd in 1858 en tot 1990 bewoond door de familie. Dit soort oprijlanen wordt tegenwoordig vaak gebruikt als setting voor bruiloften en fotoshoots.

Langs de oprijlaan staat een rij met kleine houten huisjes. De reden dat de huisjes langs de oprijlaan staan, vertelde de gids, is dat McLeod zo zijn eigendommen (lees: zijn slaven) goed tentoon kon stellen. Bezoekers die via de oprijlaan richting het grote huis gingen, konden zo direct zien hoeveel slaven McLeod had en dus hoe rijk hij was.

Intussen liep een blanke vrouw van middelbare leeftijd een beetje weg van de groep, naar het scheen om rond te kijken. Iedereen was vrij om rond te lopen, dus dat was geen opvallend gedrag.

mcleod plantation huts
De kleine houten hut-achtige huizen (6m x 3,6m) waar de tot slaaf gemaakten in verbleven.

We mochten in een van de huisjes binnenkijken, om te zien hoe klein en armoedig het was. Iedereen leek onder de indruk te zijn van de erbarmelijke omstandigheden waarin werd geleefd. Vooral door het verhaal van de gids, maar aanvullend doordat ze zich nu probeerden voor te stellen hoe het zou zijn om met het hele gezin in zo’n klein huisje te eten en te slapen.

Aan het eind van het verhaal, stapte de eerder genoemde vrouw – ik noem haar voor het gemak Mary-Ann – naar voren. Ze vroeg de gids waarom ze de eigenaar had geportretteerd als een slechterik. De gids – ik geloof dat ze Olivia heette – antwoordde dat hij immers mensen als slaven had gehouden en daar trots op was geweest. Waarop Mary-Ann reageerde dat hij toch zeker ook wel goede kanten had en de slaven vast niet zo slecht behandelde. En waarom belichtte ze die kant van hem niet? Waarop Olivia antwoordde dat ze zeker had verteld dat McLeod de slaven elke zondag naar de kerk liet gaan, maar nogmaals, hij zag deze mensen als zijn eigendom.

Olivia bleef professioneel en rustig, maar bij elk antwoord dat ze gaf, zag ik Mary-Ann’s gezicht wat paarser worden. Uiteindelijk beschuldigde ze Olivia er van de feiten te verdraaien en dat was dat. Ze stampte weg met een air alsof Olivia’s hele verhaal onzin was en ze wel even iemand anders zou zoeken die de correcte geschiedenis kende. Ze was agressief overtuigd van haar gelijk.

Ik was geshockeerd. Ten eerste dat iemand zo’n vraag zou stellen, volledig in de overtuiging dat binnen een verhaal over de vreselijke ervaringen van slaven, de goede karaktereigenschappen van de slavenhouder eveneens benadrukt zouden moeten worden. Maar ook dat ze die vraag stelde aan een zwarte vrouw, in bijzijn van een dozijn zwarte mensen, en totaal ongevoelig leek voor de historische en culturele context.

We hadden op een afstandje staan kijken en nadat Mary-Ann weg was gestampt, benaderden we Olivia. Ze vertelde dat ze dit soort dingen elke dag mee maakte. Elke dag! En hoewel ze stellig bleef en Mary-Ann niet naar haar mond praatte, was dat dus de reden dat ze er zo rustig onder bleef: ze was er aan gewend. Waarschijnlijk had ze zich erbij neergelegd dat mensen zoals Mary-Ann niet van mening veranderen en zich gewoonweg niet in andere perspectieven kunnen inleven.

(Even later zag ik Mary-Ann tegen een andere gids (een wat oudere blanke vrouw) klagen dat Olivia haar zo brutaal had bejegend. Een omgekeerde wereld.)

You can prove slavery was bad six ways from Sunday,
but people can still choose to believe otherwise if they want.”

Een maand daarna kwam ik het artikel “I used to lead tours at a plantation. You won’t believe the questions I got about slavery.” van Margaret Biser tegen. Ze vertelt in het artikel over haar ervaringen als gids op een oude plantage. Onze ervaring op de McLeod plantation past hier precies tussen.

Margaret soms in haar artikel de opvallendste vragen op. Of de slaven betaald kregen voor hun werk? Of ze goed behandeld werden door hun eigenaar? Waren ze dankbaar voor alles wat ze kregen? Waren ze loyaal aan hun eigenaar? En wederom: hadden de huisslaven het niet veel relaxter dan de veldslaven? Waarom zouden huisslaven überhaupt willen vluchten? Over dat laatste vertelt Margaret dat de meeste slaven die vluchtten en op een ‘WANTED’-poster belandden, juist de huisslaven waren.

Volgens haar komen dit soort vragen grotendeels voort uit onwetendheid. Veel mensen weten wel dat slavernij heeft bestaan, maar kennen de verhalen van de slaven zelf niet. Regelmatig hebben ze geromantiseerde of zelfs tegenstrijdige verhalen gehoord op school. (Een voorbeeld: Een schoolboek in Texas beschreef slaven als “workers from Africa”.)

Pas sinds 2015, precies 150 jaar na de Amerikaanse Burgeroorlog, wordt er substantieel actie ondernomen om de ervaringen van slaven te belichten. Amerika is een land met 246 jaar – van 1619 tot 1865 – aan slavernijverleden. Een land dat rijk is geworden door slavernij. En pas in 2015 is het allereerste museum dat geheel gewijd is aan slavernij geopend.

In het artikel “The US has 35,000 museums. Why is only one about slavery?” beschrijft de eigenaar van het slavernijmuseum zijn motivatie om dit museum te openen. Hij gaat in op het gebrek aan kennis over het slavernijverleden en welk effect dit nog steeds heeft op afstammelingen van slaven. Hij zegt: “By building monuments and museums to almost every historical event of significance in U.S. history while neglecting slavery, we have failed to acknowledge the most significant event in our collective history.

Wellicht doet een deel van de Amerikanen dit met opzet. Een deel van de mensen die vragen stelt als “maar hij behandelde zijn slaven toch wel goed?”, lijkt toch vooral de slavenhouders te willen verdedigen. Dat hun voorouders tot slaaf gemaakte mensen zo hebben mishandeld, gaat er bij hen niet in. Zij willen zich niet schuldig voelen over het verleden. Ze noemen slaven liever ‘arbeiders uit Afrika’. Ze herschrijven de geschiedenis liever dan de echte, pijnlijke, geschiedenis te accepteren.

Klik hier voor deel 2: De United Daughters of the Confederacy en deel 3: Herschrijven van de geschiedenis.

2 gedachtes over “De McLeod Plantation

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s