United Daughters of the Confederacy

Deel 2.

We overnachtten tijdens onze vakantie in Amerika regelmatig in een AirB’nB. Deels omdat dat goedkoper is, deels omdat je zo meer van de cultuur oppikt – maar stiekem ook omdat ik het leuk vind om huizen van binnen te bekijken.

Een van deze overnachtingen was in een klein dorp in North Carolina, waar minder dan 1500 mensen wonen. Het huis stond aan het einde van een doodlopende weg en keek uit op een maïsveld.

In de woonkamer hingen vele oude familiefoto’s. Tussen al deze foto’s hing een ingelijst certificaat dat mijn aandacht trok. Op het certificaat stond United Daughters of the Confederacy. Op dat moment wist ik al wel wat de Confederacy (Nederlands: Confederatie) was: de zuidelijke staten die slavernij wilden behouden en zich tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog wilde afscheiden van de Union. Van de United Daughters of the Confederacy had ik nog niet eerder gehoord.

certificate daughters of the confederacy 1916
Vergelijkbaar certificaat van de United Daughters of the Confederacy, gedateerd 6 juni 1916.

Onze gastvrouw, Catherine, was een warme vrouw die graag een praatje met ons maakte. Ze vertelde ons over de uitzichtloosheid en het toenemende drugsgebruik in het dorp, over haar motivatie om een kamer te verhuren via AirB’nB, om haar te kleine pensioen te spekken, over haar dochter, die gelukkig niet net als veel van haar klasgenoten een tienermoeder was geworden, en hoe deze jonge moeders de titel teen mom met trots leken te dragen. Ze vertelde dat ze erg teleurgesteld was in haar dorpsgenoten, waarvan de meerderheid op Trump had gestemd. Ze schroomde niet om haar afkeer van Trump te uiten. Al met al kwam ze over als een liberale en progressieve vrouw.

Toen ik haar vroeg naar het certificaat, verbaasde het me een beetje met hoeveel trots ze haar familiegeschiedenis uiteen begon te zetten.

Catherine vertelde dat het certificaat aan haar oma was gegeven, toen zij zich aansloot bij de Daughters. De vader van haar oma, Willis genaamd, had gevochten in de Amerikaanse Burgeroorlog. Hij was de zoon van een plantagehouder (tevens slavenhouders) en sloot zich tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog aan bij de Geconfedereerden om de afsplitsing van de Union te bevechten. Naar het schijnt was hij toen pas 16 jaar oud. Uiteindelijk eindigde de oorlog in 1865 met de overwinning voor de Union en werd Willis gevangen genomen. Na een tijd in New York in de gevangenis te hebben gezeten voor landverraad, keerde hij terug naar North Carolina. Daar stichtte hij een gezin en werd in 1883 Augusta, de oma van Catherine, geboren.

De United Daughters of the Confederacy werd ruim 10 jaar later, in 1894, opgericht. Deze organisatie vloeide feitelijk voort uit bestaande vrouwenverenigingen en gezelschappen, die zich tijdens de Burgeroorlog bezig hielden met materiële en immateriële ondersteuning, zoals het aanleveren van kleding en het verplegen van gewonden. Na de oorlog verschoven de taken naar het verzorgen van begrafenissen en geld inzamelen voor achtergebleven weduwen en kinderen.

Met de officiële oprichting van de United Daughters of the Confederacy, 30 jaar na de oorlog, verplaatste de focus zich voornamelijk naar het eren van iedereen die voor de Confederatie had gevochten, voor het oprichten van monumenten, het verzamelen en onderhouden van memorabilia, en het behoud van de Confederatiegeschiedenis. (Zie de speerpunten van de UDC op de website.)

Augusta was erg trots op haar vader en op haar afkomst. Ze sloot zich aan bij de Daughters. Om lid te worden moet je kunnen aantonen dat je een afstammeling bent van iemand die heeft gevochten voor of op een andere manier heeft bijgedragen aan de Confederate States of America. Als je geadopteerd bent, kun je alleen via je biologische ouders aanspraak maken.

UDV why am i a daughter
De pagina “Why am I a daughter of the Confederacy?” op de website van United Daughters of the Confederacy, anno 2018. Highlights toegevoegd.

De tekst in bovenstaande afbeelding noemt dingen als “het bloed van de [Geconfedereerde] soldaat stroomt door mijn aderen”, “het is mijn geboorterecht”, “de ware geschiedenis van het Zuiden” en “ik acht deze zaak niet als verloren of vergeten”.

Naar aanleiding van wat ik verder over de UDC lees op internet, concludeer ik dat het wel zo’n beetje algemeen aanvaard is dat ze niet onproblematisch zijn (de Wikipediapagina wijdt er zelfs een alinea aan). Ze bezigen zich niet alleen met het verheerlijken van de Confederatie, maar praten tevens slavernij goed. Ze hebben zich zelfs actief ingezet om geschiedenisschoolboeken te herschrijven, vooral in de eerste paar decennia van de twintigste eeuw.

history book Virginia chapter 29
Schoolboek ‘Virginia: History, Government, Geography’, dat in de jaren 60 en 70 werd gebruikt in de staat Virginia. Fragment: “Life among the Negroes of Virginia in slavery times was generally happy.” (Bron)

Ook niet geheel onbelangrijk is de relatie met de Ku Klux Klan. In 1936 bracht de UDC een artikel uit om hun verdediging van de KKK uit te spreken. Het artikel is hier te lezen: The United Daughters of the Confederacy defends the Ku Klux Klan in 1936.

Tegenwoordig is hun officiële standpunt dat zij zich distantiëren van eenieder die zich inzet voor raciale segregatie of de heerschappij van het blanke ras: “The United Daughters of the Confederacy totally denounces any individual or group that promotes racial divisiveness or white supremacy“. (Bron)

Zoals Catherine (terecht) zei, is het vandaag de dag niet politiek correct om met trots over de Confederatie te praten. Ondanks de pogingen van de UDC de jongere generaties anderszins te overtuigen, is de motivatie van de Geconfedereerden goed gedocumenteerd en valt niet dubbelzinnig te interpreteren. Hun primaire doel was het in stand houden van slavernij.

“’Our new government is founded upon … the great truth that the negro is not equal to the white man; that slavery subordination to the superior race is his natural and normal condition,’ verklaarde Geconfedereerde vice-president Alexander H. Stephens in 1861 in zijnCornerstone toespraak‘.” (Bron)

Toch is ook Catherine trots op haar overgrootvader en op het feit dat hij bereid was zijn leven te geven voor de Confederatie. Ze zei dat het haar irriteerde dat er mensen zijn die de standbeelden van Confederatieleiders weg willen halen (zoals die van generaal Robert E. Lee). Haar beredenering hiervoor is dat het weghalen van de standbeelden niets zal doen om de slavernij-gruwelijkheden te verzachten en dat het beter zou zijn om meer context aan het verhaal toe te voegen in plaats van het hele verhaal proberen uit te wissen.

Ik zei haar eerlijk dat ik het interessant vond dat een progressieve vrouw als zij er zo over dacht. Deels ben ik het met haar eens. Het heeft geen zin om de geschiedenis te proberen uit te wissen. Het is beter om het verhaal aan te vullen met de tot nu toe vaak vergeten of gebagatelliseerde verhalen van de (bevrijde) slaven.

Maar het probleem is dat het huidige verhaal dat in het Zuiden voortleeft niet alleen incompleet, maar ook ontzettend geromantiseerd is. En het probleem is dat de monumenten, hoe je het ook wendt of keert, een sterke associatie hebben met white supremacy. En het probleem is dat er niet een paar zijn, of tientallen – nee, het zijn er meer dan 700.

confederate monuments
1. Confederate monument in North Carolina, 2. gedenksteen voor Robert E. Lee in Florida, 3. Jefferson Davis standbeeld in Louisiana, beklad met ‘slave owner’, 4. monument in Texas, beklad met ‘this is racist’

Er is inmiddels al veel geschreven over Confederatiemonumenten. Vooral sinds de Charleston schietpartij in 2015 is de discussie over het probleem van het verheerlijken van de Confederatie hevig opgelaaid.

Het Southern Poverty Law Center heeft geprobeerd in kaart te brengen hoeveel Confederatie-gerelateerde monumenten en vernoemingen (en Confederatievlaggen die bij parlementsgebouwen worden gehesen) er in totaal te zijn. In “Whose Heritage? Public Symbols of the Confederacy” wordt uitgelegd dat sinds de Charleston schietpartij de Confederacy iconografie definitief zijn onschuld is verloren en hoe er sindsdien actie wordt ondernomen om de monumenten te heroverwegen of in sommige gevallen weg te halen.

Het artikel “The Meaning of Our Confederate ‘Monuments’” van filosofieprofessor Gary Shapiro trekt een vergelijking met de monumenten van de Vietnamoorlog, wat ook een zeer omstreden oorlog was, en biedt een verdediging van contextualisering. In zijn visie is enkel verwijderen van monumenten een vorm van historische ontkenning.

Civil War-geschiedkundige Brandon T. Benner probeert in zijn stuk “What America Needs To Understand About Confederate Monuments” nuance aan te brengen door uit te leggen dat de geschiedenis van de Burgeroorlog ingewikkeld was (zonder te ontkennen dat behoud van slavernij inderdaad de intentie van de Confederatie was).

Geschiedenisprofessor Karen L. Cox legt in haar artikelen “The whole point of Confederate monuments is to celebrate white supremacy” en “Why Confederate Monuments Must Fall” uit dat het geen toeval is dat in de periodes 1890-1920 en de jaren 60 van de twintigste eeuw de meeste van deze monumenten werden opgericht en hoezeer de monumenten samenhangen met de white supremacists en neo-Nazi’s.

In het artikel “The committed ladies of the South built many of the Confederate monuments” gaat dieper in op de totstandkoming van de United Daughters of the Confederacy en wordt uiteengezet hoe groot de rol van de vrouwen is geweest in het positief schetsen van de Confederacy en het rechtvaardigen van hun intenties.

Hoeveel Catherine’s oma hier aan heeft bijgedragen weet ik niet. Catherine maakte er een punt van haar grootmoeder te beschrijven als een intelligente en zelfstandige vrouw, die pas laat trouwde en kinderen kreeg. Toen in 1920 het stemrecht voor vrouwen werd ingevoerd, liet ze geen enkele verkiezing aan zich voorbij gaan.

Maar op wie ze dan stemde, heb ik niet durven vragen.

 

Klik hier voor deel 1: De McLeod Plantation en deel 3: Herschrijven van de geschiedenis van deze serie.

2 gedachtes over “United Daughters of the Confederacy

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s