telefoon tijdlijn

Telefoonperikelen

Mijn telefoon is kapot. Vrijdagavond 30 maart rond zevenen gebeurde het: het scherm bevroor en een paar seconden later viel hij uit, om vervolgens niet meer aan te gaan. Het was zo plotseling dat ik in ongeloof naar het dode toestel staarde. Ik behandel mijn telefoon altijd goed en hij was nog maar anderhalf jaar oud, dus er was gewoonweg geen reden dat hij kapot zou gaan. En toch deed hij niks meer.

Ik voelde me machteloos. Ten eerste omdat ik niet wist wat er aan de hand was en ik niet wist hoe ik hem weer aan de praat moest krijgen. Ik dacht terug aan een van mijn eerste telefoontjes, een Nokia 3330, die nóóit kapot ging. Gewoon even uit- en weer aanzetten loste elk probleem op. Het enige wat mis kon gaan was dat ik drie keer de verkeerde pincode invoerde en dan in paniek op zoek moest naar de pukcode, die op de doos stond, die ergens achterin een kast lag.

nokia 3330
Een Nokia 3330 in mintgroen. Dubbel zo retro.

Ten tweede voelde ik me machteloos, omdat ik in één klap mijn portaal naar een heleboel dingen kwijt was. Bellen doe ik niet zo vaak, dus dat is de minste van mijn problemen. Wel alle social media (al kan ik daar op zich ook bij via de laptop), en vooral de camera, mijn aantekeningen, wekker, navigatie, zaklamp, klok en kalender. Iedereen met een smartphone, en in het bijzonder eenieder die opeens zonder is komen te zitten, weet hoe afhankelijk je eigenlijk bent van zo’n ding.

Ik ben iemand die alles fervent even snel googelt, overal foto’s van maakt (nou ja, eigenlijk toch vooral van mijn katten) en elk onbewaakt moment even Instagram checkt. Tóch koos ik ervoor geen reservetelefoon te nemen. Nadat het eerste gevoel van shock was weggeëbd, besloot ik het als uitdaging te zien. Een weekje zonder telefoon. Een kans om af te kicken.

Nieuw kopen versus repareren

Ik stuurde hem op ter reparatie. Er zat immers nog garantie op. En in een nieuw toestel had ik geen zin, want 1) een nieuwe telefoon kost zeker een paar honderd euro, 2) ik hou me helemaal niet bezig met de telefoontrends en heb geen zin om tijd te steken in het uitzoeken van een nieuwe en 3) het is gewoon slecht voor het milieu om steeds maar nieuwe apparaten te kopen. Dus naar de reparateur ermee.

In eerste instantie was ik nog licht chagrijnig dat ‘ie uitgerekend op vrijdagavond kapot moest gaan, want: maximale overbruggingstijd. Op z’n vroegst zou ‘ie pas dinsdag bezorgd worden bij de reparateur. Maar toen wist ik nog niet wat er allemaal mis zou gaan en was ik nog optimistisch over mijn afkickexperimentje.

Het viel me de eerste week eigenlijk alleszins mee. Ik had regelmatig een “oh ja, daar heb ik m’n telefoon voor nodig”-moment, maar het was ook wel bevrijdend.

Het leven zonder telefoon

Waar ik mij vooral bewuster van ben geworden, is de hoeveelheid aan dingen die je op je telefoon doet en hoe de constante aanwezigheid daarvan je energie kan opslurpen. Nu ik weer handmatig mijn e-mail check op de laptop, word ik niet op elk mogelijk moment geconfronteerd met een of andere mail waar ik iets, of niets, mee moet. Nu ik niet meer gedachteloos Facebook of Instagram check tijdens een ongevuld moment in de dag, hoef ik ook de dingen die ik daar op zie niet meer constant te verwerken.

Een paar jaar geleden heb ik om deze reden veel Facebook-vrienden verwijderd. Ik heb toen besloten dat het me meer energie kostte dan dat het me opleverde om mensen die ik in het echte leven nooit meer zag of sprak, om de zoveel tijd langs te zien komen op Facebook. Het was niets persoonlijks, maar ik merkte dat het een enorme opluchting was om me niet meer met ze bezig te hoeven houden.

Er zijn trouwens talloze artikelen over ‘minderen met je telefoon’ geschreven, met titels als “My life without a smartphone” en “How to Break Up With Your Phone“. Er bestaat een (licht hilarische) WikiHow “How to Survive Without a Cell Phone“. Ik zie vergelijkingen met drugsverslavingen, alcoholisme en de zin “Telefoonverslaving is het nieuwe roken” voorbijkomen.

Mensen zoeken hulp om van hun smartphoneverslaving af te komen. En degenen die het is gelukt, vertellen maar al te graag hoe het hun levenskwaliteit heeft verbeterd. Zo’n artikel wordt dit niet.

Reparatiedrama

Al vrij snel kwam de eerste update: het toestel was niet te repareren en werd doorgespeeld naar een next level reparateur. Oké. ‘Een weekje zonder’ zou ‘twee weekjes zonder’ worden. Ook wel te overleven.

Ik begon mijn camera langzaamaan wel steeds meer te missen. Ook is het een stuk omslachtiger om m’n laptop te pakken in plaats van even m’n mobiel uit m’n zak vissen, alleen om even social media te checken. Wat me misschien het meest opvalt, nu ik zelf niet meer de hele tijd op mijn telefoon zit, is hoe vaak andere mensen op hun telefoon zitten.

Do you mind if I strap your phone to my forehead so I can pretend you're looking at me when I talk bizarrocomics.com
“Zou je het erg vinden als ik je telefoon op mijn voorhoofd bevestig, zodat ik kan doen alsof je me aankijkt als ik praat?” Bron: BizarroComics

Maar goed, een tijdje zonder telefoon heeft ook wel een positief effect op me: ik merk dat ik minder onrustig ben in mijn hoofd. Ik heb me al voorgenomen om allerlei push-berichten uit te zetten, zodat ik zelf de momenten kan kiezen waarop ik bijvoorbeeld mijn e-mail check. Niet alles hoeft nu, nu, nu.

In het artikel “Verslaafd aan je smartphone? Pas op! De gevolgen zijn ernstig” van het AD wordt duidelijk welke negatieve invloeden smartphones kunnen hebben. Vereenzaming, verminderd empathisch vermogen, grotere vatbaarheid voor depressie en angststoornissen… het zijn inderdaad best ernstige gevolgen.

Ik herken me vooral in het stukje over minder tijd nemen om je brein rust te geven. Nu ik niet meer op onbewaakte momenten mezelf afleid met een rondje Instagram, geef ik mezelf meer ruimte om af en toe gewoon even níks te doen. Het is niet meteen een meditatie, ofzo, maar toch merk ik wel dat het meer rust geeft om gewoon even in het hier en nu te zijn en een moment van verveling te accepteren.

Nog meer reparatiedrama

Na bijna 2 weken zonder telefoon kreeg ik weer een update. Het bericht vertelde me dat ‘ie gerepareerd was en teruggestuurd zou worden. Het einde was in zicht.

of nee toch niet rundfunk
Still uit Rundfunk.

Inmiddels zijn we bijna drie weken verder. En ik zit nog steeds zonder telefoon. Volgens de reparateur is hij verzonden, maar hij is nooit bij mij thuis bezorgd. Het laatste bericht dat ik van de reparateur krijg, is “We zullen het bij [niet nader te noemen postdienst] navragen.” Nou, dan weet je wel hoe laat het is. Mijn telefoon is kwijt.

Alle rust die ik de afgelopen tijd heb verkregen maakt plaats voor frustratie. Potverdorie. Ik kán wel zonder, maar ik wíl niet zonder. Ik geef het op. Ik koop een nieuwe telefoon. Een Nokia 6.1. Want Nokia’s kunnen niet kapot.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s