Mahango National Park

Reisverslag Namibië en Botswana, deel 2: noord-Namibië

In deel 1 heb ik verteld over onze ervaringen in midden-Namibië. In dit tweede deel ga ik verder met noord-Namibië.

Stiekem gaat dit deel niet alleen over het noorden van Namibië, maar ook over Botswana en Zimbabwe. Misschien een beetje verwarrend. Het zit namelijk zo: de stad Kasane had ik per ongeluk onder Namibië gerekend, maar het ligt toch echt in Botswana. Foutje. Ook het uitstapje naar de Victoria Falls in Zimbabwe (vanuit Kasane) bespreek ik in dit deel.

Ter verduidelijking heb ik onderstaande kaart bijgevoegd, waarop ik met vinkjes heb aangegeven over welke locaties dit stuk zal gaan.

Punten op de kaart: Khorixas, Etosha National Park, Divundu, Kasane en Victoria Falls.
Khorixas, Etosha National Park, Divundu, Kasane en Victoria Falls. (Bron: Google Maps)

Nu dit verduidelijkt is, laat ik beginnen te vertellen waarom ik het onderscheid tussen midden- en noord-Namibië heb gemaakt. Ten eerste omdat ik vrij snel merkte dat dit verslag heel erg lang zou worden als ik alles in een keer zou behandelen en dit ook veel tijd zou hebben gekost, terwijl ik graag zo snel mogelijk mijn ervaringen en foto’s wilde delen. Ten tweede verschilt het noorden van Namibië behoorlijk van de rest van het land. Er is meer water en dus meer groen. Er zijn meer mensen. Er zijn veel meer wilde dieren. Het noordelijke gedeelte was echt meer een safari. (En Botswana was meer bush camping, maar dat komt in deel 3 aan bod!)

Ik heb weer veel foto’s bijgevoegd (alle foto’s zijn van mij, tenzij anders vermeld) en je zult waarschijnlijk al snel het verschil zien met de foto’s uit deel 1.

Khorixas: Mowani Mountain Camp en rotstekeningen bij Twyfelfontein

Na een mistige maandagochtend in Swakopmund, waar we nog een uurtje in de winkelstraat hebben doorgebracht, gingen we op weg naar Twyfelfontein. We reden weer door het prachtige landschap van Damaraland. Ook kwamen we langs de Brandberg, de hoogste berg van Namibië. Ik denk dat dit wel het mooiste landschap was van de hele vakantie – of in ieder geval was het mijn favoriet.

Op weg naar Khorixas, Namibië
Op weg naar Khorixas

We kampeerden op een geweldige camping – iets wat ik als kampeerhater niet gedacht had ooit te zeggen. Mowani Mountain Camp ligt midden tussen bergen en gigantische losse keien. Het is bijna surreëel. Echt een prachtige plek.

We hadden wederom privé sanitair en ondanks dat er geen elektriciteit en geen deur voor de wc en douche was, was dit een heel fijne kampeerplek. Het water werd verwarmd door een kachel, die tegen het vallen van de avond voor ons werd aangestoken door een campingmedewerker. Uit de douchekop stortte zoveel water dat ik me bijna schuldig voelde om zoveel water te verspillen in zo’n droog land (maar wat douchte dat lekker).

Ook was het er doodstil, op wat vogel- en krekelgeluiden na. Er leven in dit droge gebied wel wat grote dieren, zoals woestijnolifanten en zwarte neushoorns, maar die hebben we helaas niet gezien.

Mowani Mountain Camp kampeerplek
Mowani Mountain Camp kampeerplek. Linksonder zie je onze auto’s. Foto gemaakt door Paul Davids.

Na de overnachting in Mowani Mountain Camp bezochten we Twyfelfontein. De Twyfelfontein zelf was absoluut niet interessant: het was een weinig indrukwekkend poeltje water. Het verhaal erachter is wel aardig en het is ook wel bijzonder om je te bedenken hoe het leven rondom de Twyfelfontein moet zijn geweest. Het gebied dankt zijn naam aan de onbetrouwbaarheid van de bron.

De eeuwenoude en inmiddels wereldberoemde rotstekeningen van Twyfelfontein waren interessanter. De tekeningen zijn niet alleen vanwege hun ouderdom bijzonder, maar ook omdat ze niet zijn geverfd, maar in de rotsen zijn gekerfd met kwarts. Door aardbevingen zijn de rotsblokken met tekeningen inmiddels her en der verspreid. De vrouw die ons rondleidde langs de tekeningen vertelde ons waar we moesten kijken, wat de tekeningen betekenden en hoe het leven hier duizenden jaren geleden ongeveer moet zijn geweest.

De volken die hier woonden gebruikten de berg als gebedsplaats. De tekeningen zijn veelal bedoeld als hulpmiddel bij het jagen en het leren jagen, en om andere mensen te laten weten waar waterpoelen te vinden zijn. (Meer info over Twyfelfontein.)

Rotstekeningen bij Twyfelfontein
Rotstekeningen bij Twyfelfontein

Een interessant dier dat we daar op de rotsen hebben gezien was de dassie, of de klipdas. Niemand van ons had enig idee wat dat voor beest was en onze rondleidster kon het ook niet echt voor ons verduidelijken. Het enige wat ik op kon maken uit wat zij erover vertelde was dat de dichtstbijzijnde familie de olifant was. Nu zal ik een foto laten zien van een dassie en dan zul je zien waarom wij dat maar een vaag verhaal vonden.

Procavia capensis, of Kaapse klipdas, of dassie. (Bron: Wikipedia © Hans Hillewaert)
Procavia capensis, of Kaapse klipdas, of dassie. (Bron: Wikipedia © Hans Hillewaert)

De dieren zijn tussen de 30 en 50 centimeter groot en lijken nog het meest op een gigantische cavia of een staartloze bever. Familie van de olifant? Na even Wikipedia checken, blijkt het nog waar ook. En om het nog bizarder te maken is de dassie niet alleen familie van de olifant, maar ook nog van de zeekoe. Dat verzin je toch niet? Ik ben geen bioloog, dus vraag me niet hoe of wat, maar mijn interesse in dit dier was in ieder geval wel gewekt.

Dassies zijn redelijk intelligent en vormen soms groepen waarin geen hiërarchie heerst, maar gelijkwaardigheid. Ze volgen een ‘een vriend van mijn vriend is mijn vriend’- principe. Ook kunnen ze meer dan 20 verschillende geluiden maken en onderzoekers hebben ontdekt dat er zelfs syntactische structuur in hun vocalisaties zit. De volgorde waarin ze geluiden maken is dus relevant. En dat is redelijk uniek, want het is verder alleen bekend van mensen, primaten, vogels en vleermuizen, dat er een onderliggende grammatica in de taal (of uitingen) zit. Ik ben geen bioloog, maar wel taalwetenschapper, dus dat vind ik dan weer hartstikke interessant.

Ze zien er schattig uit, maar hebben ze ook erg scherpe tandjes. Lees meer over de dassie: 10 Fun Facts About the Rock Hyrax.

Verder bleven de wilde dieren uit, ondanks dat er woestijnolifanten in het gebied zouden moeten zijn. Ik begon al bijna te denken dat we geen olifant zouden gaan zien deze vakantie.

Etosha natuurreservaat

Dat was natuurlijk voorbarig, want onze volgende overnachting was in het natuurreservaat Etosha. Etosha ligt nog wat noordelijker en is een stuk groener, hoewel nog steeds vrij droog. We hebben twee volle dagen in dit park doorgebracht, met overnachtingen op drie verschillende campings. Op weg naar de eerste camping, in Okaukeujo, spotten we onze eerste giraf. Eindelijk!

dag 7c eerste giraf
De eerste giraf die we tegenkwamen, in Etosha.

De camping had een waterpoel waar dieren ’s nachts komen drinken en waar de kampeerders op een bankje achter een muurtje kunnen gaan zitten wachten tot er dieren langskomen.

Zonsondergang bij de waterpoel in Okaukuejo, Etosha.
Zonsondergang bij de waterpoel in Okaukuejo, Etosha.

Die nacht hebben we meteen een paar zwarte neushoorns gezien. De zwarte neushoorn is een bedreigde diersoort en stond zelfs op het punt van uitsterven, omdat er zoveel op gejaagd werd. Tussen 1970 en 1995 nam het aantal neushoorn met 96% af! (Bron: Rhino populations.) Het Save the Rhino Trust is er gelukkig in geslaagd stroperij tegen te gaan en inmiddels is de groep zwarte neushoorns de snelst groeiende in heel Afrika.

Twee zwarte neushoorns drinken uit de waterpoel.
Twee zwarte neushoorns drinken uit de waterpoel.

De volgende dag gingen we richting de volgende camping, Halali, en hebben we vooral lekker rondgereden door het park. Eindelijk kwamen we om in de wilde dieren! Van de reisorganisatie hadden we een folder over het park meegekregen en daarin stonden alle dieren die er leven. Iedere keer als we weer een nieuw dier hadden gezien, zetten we er een krulletje bij in ons boek.

Dieren afstrepen in het Etoshaboek.
Dieren afstrepen in het Etoshaboek.
Struisvogels.
Struisvogels
Zebra's
Zebra’s

In Etosha hoef je niet hard je best te doen om dieren te spotten, maar grote katten zijn wat schuwer dan de meeste andere dieren.  We hebben dan ook heel veel geluk gehad om niet alleen twee leeuwen, maar ook een cheeta met drie kleintjes te hebben gezien.

Cheeta met drie kleintjes.
Cheeta met drie kleintjes.

De leeuwen waren een mannetje en een vrouwtje die zich een beetje lagen zich te vervelen vlak langs de weg. Jammer genoeg waren ze door de beschutting niet goed te fotograferen, maar wat een mooie beesten zijn grote katten toch. Om het diepe gebrul van het mannetje van zo dichtbij te horen was behoorlijk indrukwekkend. Zo indrukwekkend dat ik tegen Paul zei dat hij misschien maar beter z’n raampje dicht kon doen… Maar de leeuwen erkenden onze aanwezigheid niet eens. Er stond een handjevol auto’s met toeschouwers en dat leek de leeuwen compleet koud te laten.

Ach, katten… ik vind ze in elke vorm geweldig.

Overstekende olifantenfamilie, Etosha.
Overstekende olifantenfamilie.

Een andere zeer bijzondere ervaring was met een bijzondere groep olifanten die de weg overstak – tevens de eerste keer dat we olifanten zagen. We zagen de groep in de verte lopen en het leek er op dat ze richting een weg gingen, dus wij reden daar ook op af. De olifanten staken op luttele meters afstand recht voor onze neus over. De tranen stonden in mijn ogen, zo mooi vond ik dat om mee te maken. Het leuke aan deze groep was dat er veel kleintjes bij waren en dat je goed zag hoe ze werden beschermd door de anderen. De stoet werd afgesloten door de grootste olifant van het stel.

De camping in Halali had ook weer een waterpoel waar we ’s avonds naar dieren hebben zitten kijken (hyena’s en weer zwarte neushoorns). Na nog een hele dag in Etosha hadden we een overnachting net buiten het park, in Onguma Safari Camp. Daar hebben we aan het zwembad liggen bijkomen van twee dagen rondrijden en dieren spotten.

In het restaurant stond er kudu, één van de dieren die we hebben gezien in het park, op de menukaart…

Divundu en de Caprivistrook

De volgende bestemming was Divundu. Van Onguma naar Divundu was het 600 kilometer rijden, dus dat was een vrije lange dag in de auto. Divundu ligt in de Caprivistrook, een groene strook land in het noordoosten van Namibië. Hier stromen twee grote rivieren, de Okavango en de Chobe.

Onze camping, de Nunda River Lodge, lag aan de rivier de Okavango. Onze campingplek was niet direct aan het water, maar er waren wel plekken direct aan het water. Op die plekken stond een waarschuwingsbord voor nijlpaarden en krokodillen, die daar aan land konden komen.

Links: waarschuwingsbord voor krokodillen en nijlpaarden. Rechts: onze kampeerplek. Beide Nunda River Lodge.
Links: waarschuwingsbord voor krokodillen en nijlpaarden. Rechts: onze kampeerplek. Beide Nunda River Lodge.

We hoorden tegenstrijdige verhalen over de nijlpaarden. De een zei dat nijlpaarden wegrenden als ze mensen tegen zouden komen en de ander zei dat er gewapende beveiligers op de camping rondliepen om ons te beschermen tegen nijlpaarden. Ik heb wel eens gelezen dat nijlpaarden meer mensen doden dan leeuwen, dus ik was toch wel een beetje bang voor die beesten. Ze zijn dik en rond en grappig en ze maken hilarische geluiden om met elkaar te communiceren, maar ze zijn ook territoriaal, heel erg zwaar en ze hebben een gigantische bek met grote, scherpe snijtanden.

’s Nachts hoorden we inderdaad een nijlpaard aan land komen om gras te eten. Nog zo’n vervelend ding aan kamperen: er ’s nachts uit moeten voor een toiletbezoek. Niet alleen moet je in de weer met een zaklamp, een tentrits en een knorrige tentpartner, je moet ook nog eens oppassen voor rondscharrelende nijlpaarden.

Rivier de Okavango bij Divundu.
Rivier de Okavango bij Divundu.

Op de Okavango hebben we een boottocht gemaakt en heel, heel veel nijlpaarden gezien.

Nijlpaardenfamilie in de Okavango.
Nijlpaardenfamilie in de Okavango.

Daarna zijn we naar het Mahango natuurreservaat geweest, een kleiner maar eigenlijk leuker reservaat dan Etosha. Het is park is minder massaal en omdat het zo klein is zie je meer dieren. Hier hebben we wederom veel olifanten en andere grote landdieren gezien, maar ook bavianen en vervetaapjes.

Olifanten en aapjes in Mahango National Park.
Olifanten en aapjes in Mahango National Park.
Gigantische baobab in Mahango Game Reserve.
Gigantische baobab in Mahango Game Reserve.

 

Kasane, Botswana, en Victoria Falls

Na twee nachten in Divundu reden we door de Caprivistrook verder naar het oosten. Dit was ook weer een flinke rit met een af te leggen afstand van 450 kilometer en een grensovergang. Bij Ngoma verlieten we Namibië en kwamen we Botswana binnen. Er moesten wat formulieren ingevuld en stempels uitgedeeld worden, maar verder ging de grensoversteek prima.

Kasane ligt vlakbij het vierlandenpunt, waar Namibië, Botswana, Zambia en Zimbabwe aan elkaar grenzen. Het ligt direct aan de rivier de Chobe, die de grens vormt tussen Namibië en Botswana. Deze rivier wordt door de mensen in de omgeving gebruikt om te vissen en om kinderen in te dopen, maar ook gewoon om de was in te doen.

Onze camping, Chobe Big 5 Lodge, lag net buiten Kasane en de weg er naar toe was tevens een wildlife corridor, een doorgang voor wilde dieren. Borden langs de weg waarschuwden automobilisten om voorzichtig te rijden in verband met wilde dieren. We hebben daar veel wilde zwijnen en olifanten gezien. (Over de olifanten verderop meer.)

We bleven 3 nachten op deze camping. Jammer genoeg was de helft van de camping overstroomd. Veel stukken land die direct aan de rivier liggen lopen jaarlijks onder water en daar wordt in de meeste gevallen op gerekend. Dit jaar had het echter meer geregend dan normaal en er was meer land overstroomd dan normaal. Dat betekende voor onze camping dat het zwembad en het restaurant zich nu in de rivier bevonden, helaas.

Moedernijlpaard en twee dochters in de Chobe.
Moedernijlpaard en twee dochters in de Chobe.

De twee volle dagen in Kasane hebben we gevuld met een boottochtje over de Chobe en een uitstapje naar de Victoria Falls in Zimbabwe. Vanaf de boot hebben we weer veel nijlpaarden gezien en onze gids wist ons leuke dingen te vertellen over het leven aan en in de rivier. We vroegen hem of het niet gevaarlijk was voor mensen om zo dicht bij nijlpaarden en krokodillen te leven en of men ook zwom in de rivier, waar op hij antwoordde dat mensen natuurlijk in de rivier zwemmen en dat er ook natuurlijk wel eens iemand gedood wordt door een nijlpaard of krokodil. “But that’s just accidents.” Gewoon ongelukjes, kan gebeuren!

Hij kende ook verhalen van kinderen die in hun geheel waren opgeslokt door krokodillen. Die krokodillen worden trouwens altijd afgeschoten na het doden van een mens, omdat ze een voorkeur voor mensenvlees zouden kunnen ontwikkelen.

Krokodillen kunnen wel 6 meter lang worden, al waren de de meesten een heel stuk kleiner. De gids vertelde dat de meeste krokodilaanvallen wel overleefd worden en legde ons een paar manieren voor hoe je het beste een krokodil kunt afweren. Toen we vroegen hoe we ons tegen een nijlpaard konden verweren, moest hij even nadenken en concludeerde hij dat we maar beter konden kiezen tussen gedood worden door het nijlpaard of een zelfgekozen verdrinkingsdood.

En toch waren we wel weer vertederd door de drie nijlpaarden op de foto hierboven. Het middelgrote nijlpaard wilde graag spelen met het kleintje, maar was een beetje hardhandig. Het grote nijlpaard, de moeder, moest steeds ingrijpen, wanneer ze het kleintje weer probeerde te bijten. Het kleintje had ook nog eens zulke schattige vetrolletjes! Maar goed, zeer gevaarlijke beesten, nijlpaarden.

Waterbuffels zijn trouwens ook ongelooflijk agressief en vallen zo’n beetje alles aan wat maar beweegt. Met die kennis vond ik het wel een beetje eng om zo dichtbij te komen met ons bootje, maar de gids verzekerde ons ervan dat we veilig waren in de boot. Waterbuffels hebben (net als de meeste wilde dieren) niet zulk goed zicht en zien de boot alleen als geheel. Echter, als we uit zouden stappen, zou de waterbuffel direct aanvallen.

Waterbuffel drinkt uit de Chobe.
Waterbuffel drinkt uit de Chobe.

Vlak voor zonsondergang voeren we terug naar de kade. De rivier is onderdeel van een natuurreservaat, wat betekent dat je er alleen tussen zonsopkomst en zonsondergang mag zijn. Het water vormt de grens tussen Namibië en Botswana en ons laatste uitzicht op de rivier was de ondergaande zon boven Namibië.

Zonsondergang bij Chobe, uitzicht op Namibië.
Zonsondergang bij Chobe, uitzicht op Namibië.

De volgende dag maakten we ons uitstapje naar de Victoria Falls. We vertrokken met een busje vanaf de camping. Onze chauffeur had al wat geregeld voor de grensovergang naar Zimbabwe – visum regelen, weer formulieren invullen, stempels halen – en dat scheelde ons tijd.

Tijdens het uurtje rijden naar Victoria Falls vertelde hij dat er een man was gedood door een olifant op de weg tussen Kasane en onze camping. We hadden de dag ervoor olifantengetoeter gehoord en ik had nog opgemerkt dat ik de olifant boos vond klinken. Bleek dus dat de olifant inderdaad boos was… Het gebeurt met enige regelmaat dat een olifant een mens doodt, maar nooit zomaar. Het was niet precies duidelijk wat dit keer de reden was. De chauffeur haalde een beetje z’n schouders op, alsof het z’n eigen schuld was geweest. En dat was het waarschijnlijk ook wel, maar toch maakte het verhaal wel degelijk indruk op ons. Hierna waren we iets behoedzamer rondom olifanten.

(Meer over olifanten in deel drie!)

Op de dag van de Victoria Falls voelde ik me helaas niet zo heel lekker. We hebben gelukkig de rest van de vakantie nergens last van gehad; alleen die ene dag had ik net last van buikpijn. Het rondlopen in de regen was daardoor voor mij niet zo’n plezante ervaring, maar bijzonder was het wel. Zoals eerder gezegd stond het water heel hoog en dat betekende voor de Victoria Falls ook heel veel water. En het is normaal al heel veel water.

En natuurlijk was mijn ‘regenjas’ niet waterdicht…

Verplichte toeristenfoto bij de Victoria Falls.
Verplichte toeristenfoto bij de Victoria Falls.

Gelukkig is het ook heel zonnig bij de Victoria Falls en droogde ik wel weer op. Maar het is absoluut niet voor niets dat er kraampjes met regenjassen bij de ingang staan.

We’ve been through every kind of rain there is. A little bit of stinging rain and big ol’ fat rain, rain that flew in sideways and sometimes rain seemed to come straight up from underneath. (Forrest Gump)

Victoria Falls, Zimbabwe
Victoria Falls, Zimbabwe

Die combinatie van warmte en de hoeveelheid water maakt het gebied echt een jungle. Niet alleen de wandelroute naast de watervallen is een waar oerwoud (inclusief lianen), maar ook in het gebied eromheen groeit het groen weelderig. Voor de lunch maakten we een mini-trektocht over offroad-paadjes naar het Victoria Falls Hotel. We hadden gewoon met de auto gekund, maar avontuur gaat voor. We kwamen via de achtertuin aan bij het hotel en hebben onder het genot een lunch, het uitzicht over de watervallen en de verwarmende zon zitten bijkomen van de toch wel vermoeiende wandeltocht langs de watervallen.

Vanwege de hoeveelheid water was er ook meer mist. Dat resulteerde er in dat er op veel foto’s niet veel meer te zien was dan een muur van mist. Al met al waren de watervallen erg indrukwekkend. Het is de grootste waterval ter wereld, met een breedte van ruim 1700 meter en een hoogte van meer dan 100 meter.

Links: doorkijkje op de Victoria Falls. Rechts: Paul en heel veel mist.
Links: doorkijkje op de Victoria Falls. Rechts: Paul en heel veel mist.

In deel drie zal ik meer vertellen over Botswana, onze ervaringen op campings met minimale voorzieningen en ontmoetingen met olifanten.

Klik hier voor deel 1: Reisverslag Namibië en Botswana, deel 1: midden-Namibië.

Een gedachte over “Reisverslag Namibië en Botswana, deel 2: noord-Namibië

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s